Wat mij opvalt wanneer ik bij bedrijven over de vloer kom, is hoe laag de lat soms ligt als het over ontwikkeling gaat. Er wordt een workshop ingepland, een inspiratiesessie hier, een keynote daar… en vervolgens hoopt men dat er iets fundamenteel verschuift. Alsof groei iets is dat je even kan consumeren tussen twee meetings door. Alsof een goed gevoel automatisch leidt tot ander gedrag. Dat geloof, of die verwachting, is hardnekkiger dan we denken.
In Dwarsdenker trekt een Atlasser elke maand een nieuwe blik op groeien en leren open. Altijd eerlijk, vaak tegendraads en soms confronterend. Deze maand neemt groeiarchitect Christophe Van Campenhout het woord.
Ik zie het telkens opnieuw. Veel enthousiasme op het moment zelf. Mensen die buitenkomen met energie, goede intenties en ook oprechte waardering. De evaluaties zijn positief, de sfeer zat goed, de spreker was inspirerend.
Maar een paar dagen later trekt de organisatie zichzelf opnieuw in de plooi van het oude patroon. De agenda wint het weer van de aandacht. De gewoonte wint het van de intentie.
Vaak is men ontgoocheld over de beperkte impact.
Dat is geen verrassing. Bedrijven kiezen vandaag massaal voor de snack, terwijl ze diep vanbinnen weten dat er eigenlijk nood is aan een dieet. Men kiest voor korte prikkels, snelle interventies en hapklare inspiratie omdat het gemakkelijk is dan een echt leertraject.
Want een duurzaam ontwikkelingsproces vraagt iets waar veel organisaties ongemakkelijk van worden: tijd, discipline, opvolging en herhaling en … confrontatie.
Echte groei ontstaat zelden in het comfortabele midden. Groei vraagt wrijving. Herhaling. Spiegeling. Vaak ook frustratie. Het moment waarop iemand beseft: “ik begrijp het wel rationeel, maar ik doe het nog niet.”
En precies daar haken veel organisaties af.
Men wil wel verandering, maar liefst zonder ongemak.
Men wil nieuwe resultaten, zonder oude gewoontes echt in vraag te stellen.
De vergelijking met fitness is bijna te cliché om nog te maken, maar daarom niet minder waar. Niemand gelooft dat één training voldoende is voor een sterk lichaam. Niemand verwacht een sixpack na een inspirerende sessie van twee uur. Fitness beperkt zich ook niet tot de oefening en gaat gepaard met een gezonde levensstijl, rust en voeding.
We begrijpen intuïtief dat fysieke verandering ritme, discipline en consistentie vraagt. Alleen doen we op de werkvloer plots alsof dat principe niet meer geldt. Daar ontstaat de illusie.
- Omdat een workshop zichtbaar is.
- Omdat een keynote energie geeft.
- Omdat het goed staat in een opleidingsplan of op LinkedIn.
Maar zichtbaarheid is nog geen transformatie. Een organisatie die ontwikkeling reduceert tot losse interventies, creëert vooral het gevoel dat men bezig is met groei, zonder dat er noodzakelijk iets verandert in gedrag, samenwerking of cultuur.
En misschien is dat nog het meest confronterende: veel bedrijven zijn niet op zoek naar ontwikkeling, maar naar de geruststelling dat ze er aandacht aan besteed hebben.
Zolang dat mechanisme bestaat, serveren we snacks aan mensen die eigenlijk nood hebben aan een dieet. Dan blijft groeien iets dat goed oogt op papier, maar zelden diep genoeg gaat om echt iets in beweging te zetten.
