Welzijn is de voorbije jaren een zorgdossier geworden. Iets waar je recht op hebt. Iets waar anderen over waken. HR, leidinggevenden, coaches, vertrouwenspersonen. Iedereen zorgt voor iedereen. Behalve misschien voor zichzelf.
In Dwarsdenker trekt een Atlasser elke maand een nieuwe blik op groeien en leren open. Altijd eerlijk, vaak tegendraads en soms confronterend. Groeiarchitect Roel Van de Wiele is aan zet.
Tijd om dat frame te kantelen.
Welzijn verschuift van zorg naar verantwoordelijkheid. En verantwoordelijkheid, als je ze ernstig neemt, evolueert onvermijdelijk naar ownership. Tot je bij het ultieme principe uitkomt: skin in the game. Of, mooier gezegd in het Vlaams: vel in het spel. Wie geen vel in het spel heeft, voelt weinig pijn. En zonder pijn geen scherpte. Geen betrokkenheid. Geen groei.
Warren Buffett gebruikte het principe van skin in the game bij bedrijfsovernames: het C-level kreeg de volledige waardering van het bedrijf pas uitbetaald als ze nog jaren aan boord bleven. De boodschap was glashelder: ook na de deal blijft dit jouw verantwoordelijkheid. Je handelt alsof het je eigen winst- en verliesrekening is. Dat principe geldt niet alleen voor kapitaal, maar ook voor mensen.
“Skin in the game betekent dat je je eigen huid durft te riskeren. Dat je niet alleen adviseert, maar ook mee instaat voor de uitkomst. Dat je niet veilig aan de zijlijn blijft staan, maar betrokken bent. Die betrokkenheid scherpt je denken aan, verhoogt je zorgvuldigheid en vergroot je drive om te slagen.”
En zo wordt een ongemakkelijke waarheid zichtbaar: welzijn is ondergeschikt aan welvaart. Gaat het slecht met het bedrijf, dan voel je dat. Gaat het goed, dan vier je dat samen. Dat spanningsveld hoort erbij. Wie doet alsof welzijn losstaat van de realiteit van resultaten, liegt zichzelf iets voor. En vooral: hij maakt mensen kwetsbaar.
Dat betekent niet dat welzijn onbelangrijk is. Integendeel.
Je goed voelen in een bedrijfsomgeving is cruciaal.
In je element kunnen zijn is primordiaal. Maar duurzaam welzijn komt niet voort uit pampering. Het komt voort uit regie. Welzijn draait om grenzen kunnen stellen. Je energie beheren. Keuzes maken. Eigenaarschap nemen over je eigen leven. En daar wringt het schoentje. Want te vaak zien we geen regisseurs, maar acteurs. Mensen die doen wat gevraagd wordt. Veel doen. Alles slikken. Braaf blijven spelen in een script dat iemand anders schreef.
“Sheeple. Mensen die zichzelf voorbijlopen en zo hun eigen welzijn systematisch ondergraven.”
Psychologische veiligheid wordt in dat verhaal vaak opgevoerd als dé heilige graal. Maar laat ons helder zijn: psychologische veiligheid is geen synoniem voor comfort. Het is geen zachte zetel waar niemand je stoort. Het is een klimaat waarin je niet op eieren hoeft te lopen.
Waar spontaniteit mag bestaan. Waar risico’s gefaciliteerd worden. Waar falen een optie is. En waar feedback geen aanval is, maar een hefboom. Dat zijn de nutriënten waar mensen van groeien. En precies daardoor wordt ons collectief welzijn sterker. Niet fragieler.
Welzijn wordt pas duurzaam wanneer mensen vel in het spel hebben. Wanneer leiders — over zichzelf en over anderen — niet kiezen voor zorgtaal, maar voor verantwoordelijkheid. Keiharde verantwoordelijkheid.
Want zonder ownership geen groei.
En zonder groei is welzijn slechts uitstel van pijn.
Benieuwd naar de andere dwarsdenkers? Via onze maandelijkse nieuwsbrief (inschrijven hieronder 👇) blijf je op de hoogte van alle afleveringen en veel meer.
