Tijd voor jazz!

tijd voor jazz

Op 200 meter van mijn huis slingert een jaagpad langs de Schelde. Bij mooi weer start ik mijn dag graag met een korte rit langs de groene oevers van de rivier. Vandaag was het echter stralend zomerweer en besloot ik de rit uit te breiden tot  een mooie 70 kilometer. ’s Morgens vroeg is het aangenaam rustig op deze dijk, maar vanaf een uur of 10 wordt het al snel gezellig drukker. Eenzame joggers, kussende koppeltjes op de rustplaatsen, trainende wielertoeristen, fietsende vijftigers in matching trainings, puffende start-to-runners en (de grappigste van al) sportieve-zestiger-in-complete-wieleruitrusting-vergezeld-van-echtgenote-op-stadsfiets. 

Iets voorbij halverwege rijdt een koppeltje zestigers breed over het fietspad. Geen ruimte voor tegenliggers of inhalend verkeer. Ik nader hen tot op zo’n tiental meter en roep beleefd “Excuseer, mag ik er even langs a.u.b.?” Gezien er geen reactie kwam van de fietsers, veronderstelde ik dat mijn boodschap verwaaide door de lichte bries. Toen ik mijn boodschap herhaalde, maakte de man een beetje ruimte en brieste nors “Hebt ge geen bel misschien?”

(Even terzijde: Ik geef toe dat in druk stadsverkeer een bel een duidelijke signaal geeft wanneer we aandacht nodig hebben om onze veiligheid te verzekeren. Mijns inziens is het sympathieker om midden in de natuur op een zomerse dag aangesproken te worden met een alsjeblief en dankwel dan verschrikt te worden door een helse bel.) 

De betreffende man zal vermoedelijk evenveel van fietsen en van de natuur houden als ikzelf. Het frustreerde hem waarschijnlijk dat ik de “juiste procedure” niet volgde. Net zoals de medewerker bij mijn internet-provider: Toen ik vorige week een mail zond met enkele vragen rond mijn factuur kreeg ik prompt het antwoord dat ik daarvoor het contactformulier op hun website diende te gebruiken. Of die autoverkoper die zei dat hij eerst mijn persoonlijke gegevens in het systeem moest inbrengen alvorens hij mij de kofferruimte van een wagen kon tonen. Ook de gemeentelijke ambtenaar was in hetzelfde bedje ziek toen hij zei dat ik een loket twee meter verder moest zijn en daar dan 4 minuten later zelf weer verscheen. (Tussen de twee loketten hing een poster “Van een beetje wachten is nog nooit iemand doodgegaan.”) 

Aangenamer was de receptioniste die ons uitgeregend en verkleumd in haar hotel zag binnenstappen: “Ik zal u meteen naar uw kamer begeleiden. Neem gerust de tijd om u op te frissen en te verwarmen. Er staat thee, koffie en chocomelk ter beschikking. De administratie regelen daarna wel !”

Het strikt volgen van een partituur onder leiding van een dirigent is in zeldzame situaties de ideale houding in klantencontacten. Tracht regelmatiger jazz te spelen: speel in op de situatie en kijk wat de leukste en beste oplossing is.