Papieren aub!

Een maandagmiddag in februari. Bij schemerduister ben ik onderweg naar huis na een vermoeiende werkdag vol voldoening. Buiten 6 graden en miezerig, in de wagen 21 graden en aangenaam droog. De lichtbundels van de tegenliggers fonkelen sfeervol in de regendruppels op mijn ruit. Op de radio Sniff ’n’ the Tears met Driverseat. Toepasselijk.

In de berm van het tegengestelde rijvak parkeert een blauw-gestreepte Volvo Stationwagen. Op mijn rijvak trekken flikkerlichten in de verte mijn aandacht. Met kordate bewegingen verzoekt een in-fluo-oranje-gehulde-dame me op de parkeerstrook te stationeren.
“Wegcontrole politie Oost-Vlaanderen” luidt het. „Uw boordpapieren en rijbewijs meneer”. Goed gezind en niets te verbergen antwoord ik vriendelijk “goedenavond mevrouw”, en overhandig ik binnen de 10 seconden alle gewenste documenten.
„Mijn collega zal een ademtest afleggen, stemt u daarmee in?” Nog voor ik kan antwoorden dat ik waarschijnlijk geen keuze heb vervolgt de dame „u kan nu meteen blazen of nog even wachten.”
Op dit ogenblik komt de collega tevoorschijn met de ademtest. „Heeft u gedronken meneer?”
„Neen hoor mevrouw, ik drink zelden en zeker niet overdag wanneer ik op de baan ben.” bemerk ik vriendelijk.
„Dat zullen we dan meteen wel zien zeker hé!” repliceert de dame prompt.
„Ik ben er vrij gerust in” antwoord ik glimlachend.
„Mocht ik van u zijn meneer zou ik toch eerst het resultaat afwachten. U neemt het toestel op deze hoogte vast, u blaast gedurende 5 seconden en u blijft blazen tot ik stop zeg!”
5, 4, 3, 2, 1 … Op het scherm verschijnt een S. „S staat voor Negatief, u mag doorrijden meneer.”

De efficientie waarop deze interventie gebeurde was waarschijnlijk volledig volgens het boekje. Bovendien ben ik voorstander van veilig verkeer. En toch blijft deze situatie zich in mijn hoofd herafspelen. Ook wanneer je de wegcode respecteert, wanneer je volledig in orde bent met je papieren, wanneer je geen idee hebt wat je fout zou kunnen gedaan hebben, is er toch dat stressgevoel wanneer je langs de kant wordt gezet. Het is alsof je schuldig bent tot het tegendeel bewezen is. En dan nog! De wetshandhavers zagen er teleurgesteld uit gezien ze me nergens op konden betrappen.

Zaakvoerder, manager of leidinggevende: Welk gevoel hebben uw medewerkers wanneer u hun werkplek binnenloopt?

Door Frederik De Waele